Un naufragio

Esto busca

        sin triunfos;

no está visto

en los hogares encendidos.

Está aquí,

                líquido

edificio de vergüenza,

ajenidad

                en lo propio,

dígitos de sal

en las pieles.


El jardín de agua

nos pensaba despiertos.

           Conciliaba

la idea necia

de nuestro sacrificio

y miraba

                la juventud desnuda

deslizándose

                por las cortinas

que ciegan

todas las ventanas.


Pensábamos encontrar

                    algo.

Emigrar al silencio.

        Ocultar

apenas lo justo

para dormir

                    intranquilos.


Pensábamos caer,

                            diminuto abismo

de fruta amarga,

cajones de madera,


tempos                     cruzados

chocantes

                de mi sed huraña

que se niega

                    a la saciedad.


Crecemos de pie

sobre un aire impostor;

                cataratas de hilo

tejiendo        puentes     rotos

sobre saturno,

                esperando recibir

un telegrama

sobre algo

            nuevo y rebuscado.


Aquí

        buscamos lo evidente,

sin encontrar

                menos que nada,

algo que nos envidie

y nos sostenga.


Aquí         buscamos

                una mentira apacible

que nos haga

                    más sensuales

y listos

            para recibir,

dormidos,

el baile oculto

de mi desierto isla.

Comentarios

Entradas populares